angreifen
ˈanˌɡʁaɪ̯fn̩
an·grei·fen
saldırmak
Anlamlar ve Çeviriler
saldırmak
Diğer Diller
LA
commovere
LA
oppugnare
LA
violare
LA
conviciari
LA
prehendere
LA
capere
LA
adipisci
LA
incipere
LA
impetum facere
LA
LEGAL
impugnare
LA
tangere
LA
LEGAL
invadere
LA
laedere
LA
attingere
IT
iniziare
IT
prendere
IT
catturare
IT
afferrare
IT
attaccare
IT
toccare
IT
colpire
IT
aggredire
IT
insultare
FR
prendre, s'emparer
FR
commencer avec énergie
FR
affecter émotionnellement
FR
attaquer
FR
toucher
FR
saisir
FR
saisir, attraper
ES
atacar, criticar o examinar
ES
LEGAL
agredir legalmente
ES
interceptar (pase)
ES
afectar (salud)
ES
afectar (stock)
ES
asaltar
ES
violar
ES
insultar
ES
agarrar
ES
capturar
ES
apoderarse
ES
emprender
ES
impactar
EN
to catch / to apprehend
EN
to take / to pick up
EN
to tackle / to start (a task)
EN
to affect / to move emotionally
EN
to attack
EN
to touch
EN
LEGAL
to charge
EN
to affect (health)
EN
to deplete (stocks)
EN
to attack / to assault
EN
to rape / to assault
EN
to insult / to attack verbally
EN
to seize / to grab
EN
touch
EN
affect
EN
attack
Konjugation (Çekim)
Ayrılabilir fiil (trennbar) — Ön ek: an-
Yardımcı fiil: haben
Präsens
du
greifst an
ich
greife an
ihr
greift an
wir
greifen an
sie/Sie
greifen an
er/sie/es
greift an
Präteritum
du
griffst an
ich
griff an
ihr
grifft an
wir
griffen an
sie/Sie
griffen an
er/sie/es
griff an
Imperativ
du
greif an
ihr
greift an
wir
greifen wir an
sie/Sie
greifen Sie an
KonjunktivI
du
greifest an
ich
greife an
ihr
greifet an
wir
greifen an
sie/Sie
greifen an
er/sie/es
greife an
KonjunktivII
du
griffest an
ich
griffe an
ihr
griffet an
wir
griffen an
sie/Sie
griffen an
er/sie/es
griffe an
Infinitiv
Infinitiv I
angreifen
Infinitiv II
angegriffen haben
Partizip
Partizip I
angreifend
Partizip II
angegriffen
Perfekt
er hat angegriffen
Stammformen
Infinitiv
angreifen
Präteritum
griff an
Partizip
II
angegriffen
Anlam Ağı
Eş · Zıt · Üst/Alt KavramEdat ve Hal Uyumu
DİL BİLGİSİ| Edat (Prep) | Hal (Case) | Anlam / Kullanım |
|---|---|---|
| auf | Akkusativ | saldırmak, hücum etmek (örn. 'auf jemanden angreifen') |
| gegen | Akkusativ | karşı saldırıda bulunmak (örn. 'gegen jemanden angreifen') |
| mit | Dativ | bir şey ile saldırmak (örn. 'mit Waffen angreifen') |
| an | Dativ | fiziksel olarak dokunmak, temas kurmak (örn. 'die Haut angreifen') |
Etimoloji
Almanca kökenli bir fiil olup, 'an-' öneki ve 'greifen' (yakalamak, tutmak) fiilinin birleşiminden oluşmuştur. Eski Yüksek Almanca 'angrīfan' biçimine dayanır.