abdingen

ˈapˌdɪŋən ab·din·gen
terk etmek · kabul etmek

Anlamlar ve Çeviriler

terk etmek
kabul etmek

Konjugation (Çekim)

Ayrılabilir fiil (trennbar) — Ön ek: ab Yardımcı fiil: haben

Präsens

du abdingst
ich abdinge
ihr abdingt
wir abdingen
sie/Sie abdingen
er/sie/es abding

Präteritum

du abdingtest
ich abdingte
ihr abdingtet
wir abdingten
sie/Sie abdingten
er/sie/es abdingte

Imperativ

du abding!
ihr abding!
wir abdingen wir!
sie/Sie abdingen Sie!

KonjunktivI

du abdingest
ich abdinge
ihr abdinget
wir abdingen
sie/Sie abdingen
er/sie/es abdinge

KonjunktivII

du abdingtest
ich abdingte
ihr abdingtet
wir abdingten
sie/Sie abdingten
er/sie/es abdingte

Infinitiv

Infinitiv I abdingen
Infinitiv II abgedungen haben

Partizip

Partizip I abdingend
Partizip II abgedungen
Perfekt er hat abgedungen

Stammformen

Infinitiv abdingen
Präteritum abdingte
Partizip II abgedungen

Anlam Ağı

Eş · Zıt · Üst/Alt Kavram

Etimoloji

Almanca "ab" (ayrılma, geri çekilme) + "dingen" (eski Almanca fiil kökü, 'sözleşme yapmak, pazarlık etmek' anlamına gelir; hukuki bağlamda bir hakkın, talebin ya da yükümlülüğün reddedilmesi ya da terk edilmesi anlamında kullanılır).