abreden

ˈapˌʁeːdn̩ ab·re·den

Anlamlar ve Çeviriler

LEGAL
Infitiari
LEGAL
Pacisci
LEGAL
Negare
LEGAL
Smentire
LEGAL
concordare
LEGAL
negare
LEGAL
nier
LEGAL
convenir
LEGAL
démentir
LEGAL
Acordar
LEGAL
Negar
LEGAL
to deny
LEGAL
to agree

Konjugation (Çekim)

Ayrılabilir fiil (trennbar) — Ön ek: ab- Yardımcı fiil: haben

Präsens

du redest ab
ich rede ab
ihr redet ab
wir reden ab
sie/Sie reden ab
er/sie/es redet ab

Präteritum

du redetest ab
ich redete ab
ihr redetet ab
wir redeten ab
sie/Sie redeten ab
er/sie/es redete ab

Imperativ

du rede ab
ihr redet ab
wir reden wir ab
sie/Sie reden Sie ab

KonjunktivI

du redest ab
ich rede ab
ihr redet ab
wir reden ab
sie/Sie reden ab
er/sie/es rede ab

KonjunktivII

du redetest ab
ich redete ab
ihr redetet ab
wir redeten ab
sie/Sie redeten ab
er/sie/es redete ab

Infinitiv

Infinitiv I abreden
Infinitiv II abgeredet haben

Partizip

Partizip I abredend
Partizip II abgeredet
Perfekt er hat abgeredet

Stammformen

Infinitiv abreden
Präteritum abredete
Partizip II abgeredet

Anlam Ağı

Eş · Zıt · Üst/Alt Kavram

Etimoloji

Sözcük Almanca kökenlidir. 'ab' (ayrılma, sona erme) ve 'reden' (konuşmak) fiilinin birleşiminden oluşur. Hukuk terimi olarak 'anlaşmak' anlamıyla kullanılır.