anwenden

ˈanˌvɛndn̩ an·wen·den
uygulamak · tatbik etmek · kullanmak

Anlamlar ve Çeviriler

uygulamak
tatbik etmek
kullanmak

Konjugation (Çekim)

Ayrılabilir fiil (trennbar) — Ön ek: an- Yardımcı fiil: haben

Präsens

du wendest an
ich wende an
ihr wendet an
wir wenden an
sie/Sie wenden an
er/sie/es wendet an

Präteritum

du wandtest an
ich wandte an
ihr wandtet an
wir wandten an
sie/Sie wandten an
er/sie/es wandte an

Imperativ

du wende an
ihr wendet an
wir wenden an
sie/Sie wenden an

KonjunktivI

du wendest an
ich wende an
ihr wendet an
wir wenden an
sie/Sie wenden an
er/sie/es wende an

KonjunktivII

du wendetest an
ich wendete an
ihr wendetet an
wir wendeten an
sie/Sie wendeten an
er/sie/es wendete an

Infinitiv

Infinitiv I anwenden
Infinitiv II angewandt / angewendet haben

Partizip

Partizip I anwendend
Partizip II angewandt / angewendet
Perfekt er hat angewandt / angewendet

Stammformen

Infinitiv anwenden
Präteritum wandte an / wandte an
Partizip II angewandt / angewendet

Anlam Ağı

Eş · Zıt · Üst/Alt Kavram

Edat ve Hal Uyumu

DİL BİLGİSİ
Edat (Prep) Hal (Case) Anlam / Kullanım
Akkusativ nesne durumunda kullanılan fiil olup, doğrudan nesneyi alır (örn. 'eine Methode anwenden').

Etimoloji

Almanca kökenli birleşik fiil olup 'an-' (ön ek, yoğunlaştırma) ve 'wenden' (döndürmek, çevirmek) kelimelerinden oluşur. Eski Yüksek Almancada 'wentan' kökünden gelmektedir.